Marathon des Sables: Μεσα απο τα ματια του Τολη Βυζαρελη.

Από την Ελλάδα στον τερματισμό του MdS, στην έρημο Σαχάρα: Χαρά, συγκίνηση, δικαίωση, ανακούφιση, νοσταλγία και η Ελληνική σημαία...

Marathon des Sables: Μέσα από τα μάτια του Τόλη Βυζαρέλη.

Συνέντευξη στον Βαγγέλη Νούλα. 

 Photos © MdS

 

Η εξιστόρηση της μοναδικής εμπειρίας του Marathon des Sables από έναν συνεργάτη του στη δουλειά πριν περίπου 3 χρόνια ήταν αυτό που ώθησε τον Τόλη Βυζαρέλη, αθλητή της Kasimis Training, να ξεκινήσει να σκέφετεται "ζεστά" την συμμετοχή του σε έναν από τους πιο δύσκολους αγώνες του κόσμου.

Από την πρώτη στιγμή κατάλαβε ότι ο αγώνας του ταίριαζε… περιπέτεια, δύσκολες συνθήκες στην έρημο Σαχάρα, επιβίωση και τρέξιμο μαζί… ότι καλύτερο….

Δεν άργησε  να "ψηθεί". Έχοντας ολοκληρώσει υπερμαραθώνιους στην Ελλάδα και το εξωτερικό έφτασε η στιγμή να σταθεί στην γραμμή της εκκίνησης του 31ου Marathon des Sables και να νοιώσει απίστευτα συναισθήματα μαζί με τον προπονητή του και καθοδηγητή του στη δύσκολη αυτή αποστολή Δημήτρη Κασίμη.

 

Ένα μήνα περίπου μετά την ολοκλήρωση του επικίνδυνου εγχειρήματος και με τις μνήμες νωπές και τις εικόνες να στριφογυρίζουν ακόμη στο μυαλό του,  ο Τόλης Βυζαρέλης  εξομολογείται στην ιστοσελίδα της Kasimis Training την μοναδική εμπειρία που έζησε στην έρημο Σαχάρα η οποία και θα τον συνοδεύει σε όλη του τη ζωή μέχρι την επόμενη..

 

Από την Ελλάδα στην έρημο Σαχάρα… Η  έρημος που εμπνέει το μεγαλύτερο δέος στον άνθρωπο. Τι νοιώσατε όταν ήρθατε σε πρώτη επαφή μαζί της;

Στην αρχή το περιβάλλον  σεληνιακό, αμμώδες, άγριο φαίνεται ξένο και αφιλόξενο ..  Στην συνέχεια αλλάζεις γνώμη, γνωρίζεσαι γίνεσαι ένα με αυτήν, την δέχεσαι, την αγαπάς…

 

Οι ώρες περνούσαν και η στιγμή που θα στεκόσασταν στην 31η εκκίνηση του Mds πλησίαζε. Ποιες ήταν οι σκέψεις που τριγυρνούσαν στο μυαλό σας;

Να ευχαριστηθώ  στο μέγιστο το ταξίδι , το οποίο είχε ξεκινήσει πριν από πολλούς μήνες και έφτανε στην ολοκλήρωση του.

 

Θερμοκρασίες πάνω από τους 45°C, τόνοι άμμου στην απέραντη έρημο, θυελλώδεις άνεμοι. Αυτά είναι μόνο μερικά από τα εμπόδια που κληθήκατε  να ξεπεράσετε.  Πως αντιμετωπίσατε αυτές τις δυσκολίες;

Πιστεύω ότι κάναμε καλή προετοιμασία στο δρομικό κομμάτι. Στα υπόλοιπα μαθαίναμε…. Χωρίς τις ειδικές γκέτες  πιστεύω ότι δύσκολα αντιμετωπίζει κάποιος αθλητής το πρόβλημα της άμμου. Οι γκέτες εμπόδιζαν την άμμο να εισχωρήσει μέσα στα παπούτσια. Στις αμμοθύελλες, βοηθάνε τα κλειστά γυαλιά ηλίου που εμποδίζουν την άμμο να μπει στα μάτια και σίγουρα τα μαντήλια λαιμού τύπου buff που σηκώνονται για προστασία του προσώπου. Για την καταπολέμηση της ζέστης το μόνο που μπορείς να κάνει κάποιος  είναι να φοράει  ανάλαφρα τεχνικά ρούχα, καπέλο  και να βρέχει συνεχώς το κεφάλι με το νερό που του δίνουν.

 

Ο περισσότερος κόσμος νομίζει πως οι έρημοι είναι γεμάτες με αμμόλοφους. Ισχύει αυτό; Συναντήσατε διαφορετικά είδη τερέν;

Όχι δεν ισχύει. H έρημος δεν είναι μόνο άμμος… Η φετινή έκδοση του αγώνα από ότι μας είπαν, εκτός του ότι ήταν η μεγαλύτερη με 257 km, περιλάμβανε  πάνω από 55% άμμο.  Δεν υπήρχε μέρα χωρίς αμμόλοφο, συναντήσαμε όμως  πολλές φορές τερέν με μυτερές πέτρες , βουνά με βράχια και κλίσεις μέχρι και 30% … σπανίως κινούμασταν σε ομαλό έδαφος.

 

Πώς είναι να τρέχεις πάνω στην άμμο;

Δουλέψαμε πολύ σε αυτό. Τόσο εγώ όσο και ο Δημήτρης προπονηθήκαμε αρκετά σε άμμο όλο τον χειμώνα, ο Δημήτρης στις εκβολές του Νέστου, εγώ στις ακτές της Ασπροβάλτας.  Δύσκολα  τρέχει κανείς σε άμμο μαλακή  και λεπτή  όπως αυτή  στην Σαχάρα. Οι  ταχύτητες είναι  χαμηλές και υπάρχει μεγάλη καταπόνηση στα πόδια.

 

Μία από τις σημαντικότερες διαφορές του MDS  σε σχέση με τους κοινούς αγώνες υπεραποστάσεων και ίσως η πιο κουραστική, έχει να κάνει με την τροφοδοσία. Ήσασταν  υποχρεωμένοι να κουβαλάτε μαζί σας τα γεύματα και των επτά ημερών. Σε συνδυασμό με το ότι  δεν  υπάρχει κανένας σταθμός τροφοδοσίας,  το στοιχείο αυτό ανεβάζει στα ύψη τον πήχη της δυσκολίας του αγώνα τόσο γιατί οι δρομείς ήσασταν  φορτωμένοι με extra βάρος όσο και γιατί ίσως, λόγω βάρους δεν είχατε μαζί σας όσα θα θέλατε για την καλύτερη αποκατάστασή σας. Ποια ήταν η δική σας διατροφή και διαχείριση κατά τη διάρκεια του αγώνα αλλά και κατά τις ώρες ανασυγκρότησης των δυνάμεων;

Δεν υπήρχαν πολλές επιλογές. Η διατροφή μας βασιζόταν κυρίως σε αφυδατωμένα γεύματα για τα οποία φρόντισε το κατάστημα V15.gr. Είχαμε ένα πρωινό, συνήθως μούσλι  το οποίο το συνοδεύαμε με μπάρα Solo. Στην διάρκεια του αγώνα, η αλήθεια είναι ότι με την ζέστη υπάρχει δυσκολία στην τροφοδοσία και αυτό που εγώ ζητούσα ήταν ξηροί καρποί και γενικά αλμυρές γεύσεις. Χαμόν Ισπανίας και παρμεζάνα ήταν καλές επιλογές. Ροφήματα αποκατάστασης από την Triatheltes world, απαραίτητα μετά το τερματισμό του stage, ενώ η μέρα έκλεινε με αφυδατωμένο γεύμα. 2000 με 2500 θερμίδες το λιγότερο  καθημερινά….

 

Υπήρξε κάποια στιγμή, κάποια μέρα  που σκέφτηκες  για κάποιο λόγο να βάλεις  πρόωρο τέλος στη δοκιμασία σου  με την έρημο Σαχάρα ή πίστεψες   ότι δεν θα τα καταφέρεις;

Υπήρχαν πολλές δύσκολες στιγμές …. Η θέληση να τερματίσω, πάντα νικούσε.

 

Στιγμές σίγουρα υπήρξαν και πολλές κατά τη διάρκεια της προσπάθειάς σας, άλλες χαρούμενες, άλλες λιγότερο χαρούμενες. Ποια ήταν η πιο συγκινητική στιγμή που σου  έμεινε χαραγμένη στο μυαλό σου;

Τι να πρωτοθυμηθώ… Η πιο ωραία στιγμή είναι  τερματισμός μου στα 84km, όπου μέσα στα άγρια και κρύα μεσάνυχτα, είδα τον Δημήτρη να με περιμένει. Ο Δημήτρης είχε τερματίσει αυτήν την πιο δύσκολη αγωνιστική ημέρα 5 ώρες νωρίτερα… Οι σχέσεις μεταξύ των αθλητών μέσα σε αυτή την διαδικασία γίνονται πολύ έντονες.  Δυσάρεστη στιγμή η εγκατάλειψη του αθλητή που έμενε μαζί μας στην σκηνή, ο οποίος τραυματίστηκε την τελευταία μέρα και δεν τα κατάφερε παρόλο που έβγαλε το πιο δύσκολο κομμάτι του αγώνα… Πονέσαμε και εμείς μαζί του….

 

Ο αγώνας του MDS  αποτελεί μια εμπειρία ζωής για όποιον έχει λάβει μέρος. Ήδη είσαι  κομμάτι της ιστορίας του  MDS. Ποιες είναι οι αγαπημένες σου αναμνήσεις;

Η προετοιμασία, οι στερήσεις, η διαβίωση στην σκηνή, ο τερματισμός, το ξέσπασμα, η Ελληνική σημαία…

 

Από την Ελλάδα στην έρημο Σαχάρα…συναισθήματα που νοιώθει κάποιος μετά από την ολοκλήρωση ενός μεγάλου εγχειρήματος. Όταν έφτασες  στην αψίδα του τερματισμού πως ένοιωσες;

Χαρά, συγκίνηση, ανακούφιση, δικαίωση και νοσταλγία για την οικογένεια μου.

 

Η προετοιμασία για έναν υπερμαραθώνιο  απαιτεί πολύ χρόνο από τον αθλητή και σοβαρή αφοσίωση τόσο σε θέματα διατροφής όσο και διανοητικής προετοιμασίας. Κατά τη διάρκεια της προετοιμασία σου  αλλά και στον αγώνα είχες  κάποιους υποστηρικτές που βοήθησαν να φτάσεις  στην εκπλήρωση του στόχου σου;

Ζω μια καθημερινή, για πολλούς, ζωή. Θα πάω το πρωί στην δουλειά, θα ασχοληθώ στην συνέχεια με τα παιδιά μου και θα προσπαθήσω να κλέψω χρόνο για την καθημερινή προπόνηση. Χωρίς στήριξη από κάποιους ανθρώπους είναι αδύνατον να γίνουν όλα αυτά. Οι συνάδελφοι μου στην εταιρεία AstraSat, ο Δημήτρης Κασίμης  και πάνω από όλα η γυναίκα μου ήταν αυτοί που με στήριξαν να φτάσω στην εκπλήρωση του στόχου μου. Επίσης οι χορηγοί μας, η Garmin Hellas, το κατάστημα V15, η Ιnov8 Hellas, το διαδικτυακό κατάστημα triathlonworld.gr, η Μedicore Hellas, το Καρδιολογικό Ιατρείο Χρήστου Κ. Δοντά. 

 

Στον MDS  ουσιαστικά δεν αναμετριέται ο κάθε αθλητής με τους συναθλητές του αλλά με τα δικά του προσωπικά όρια. Δεν υπάρχει κάτι πιο μαγευτικό από το να νιώθεις “ζωντανό”,  μέρος της φύσης, να αγωνίζεσαι να φτάσεις και να ξεπεράσεις τα προσωπικά σου όρια. Ένοιωσες ποτέ ότι φτάνεις  ή ξεπερνάς  τα προσωπικά σου  όρια;

Πιστεύω ότι τα φτάναμε τα όρια μας κάθε μέρα... Και τα ξεπερνούσαμε...

 

Ο MDS αποτελεί έναν αγώνα επιβίωσης στην πιο δύσβατη έρημο της Γης την Σαχάρα. Μετά από αυτόν τον αγώνα υπάρχουν πράγματα που άρχισες να αναθεωρείς, τα οποία θεωρούσες δεδομένα;

Σίγουρα. Άλλος άνθρωπος μπαίνεις και άλλος άνθρωπος βγαίνεις από τον Marathon des sables. Πρώτα από όλα γνωρίζεις καλύτερα τον εαυτό σου, βλέπεις δυνάμεις που δεν ήξερες ότι είχες ….γίνεσαι πιο ήρεμος…. επανεκτιμάς πράγματα που είχες δεδομένα, όπως  το φαγητό , ο ύπνος….

 

 Θα ξαναέκανες  την "τρέλα"  του MDS;

 Ναι!

 

Photos © MdS

 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ